więdnąca ludzkość

tak często słowo
jest niczym kamień
i kruchy kryształ szczęścia rozbija

gdy zawiść ludziom
mądrość odbiera
zło się człowieka łzami upija

a świat w szarości jak we mgle tonie
chłodem spowite wszystkie oblicza
i jakaś pustka nam serca ogarnia
jak kwiaty na mrozie więdną uczucia

tak często człowiek
drugiemu wrogiem
zabija w innych marzenia

na sobie skupieni
z klapkami na oczach
błądzimy w życia cieniach

a świat w szarości jak we mgle tonie
chłodem spowite wszystkie oblicza
i jakaś pustka nam serca ogarnia
jak kwiaty na mrozie więdną uczucia


piotr skala szkudlarek

Średnia ocena: 10
Kategoria: Życie Data dodania 2019-10-21 16:45
Komentarz autora:
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < skala > < wiersze >
Jaga | 2019-10-21 21:10 |
ciekawy i mądry przekaz myśli.
stratocaster | 2019-10-21 17:50 |
smutna prawda a wiersz dobry, pozdrawiam
Viasyl | 2019-10-21 17:11 |
"jak kwiaty na mrozie więdną uczucia..." tak, to prawda... ładnie napisane, choć niestety wiąże się z tym smutna prawda...
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się