Potem...





Sztorm uczuć zdruzgotał reje
I teraz z nurtem zdarzeń dryfuje
Ani rozpaczam ani się śmieje
Nic już nie burze nic nie buduje

Światło poranka w oczy mnie kłuje
Ale nic więcej i nic poza tym
Żyje nie pragnąc i nie żałuje
Zgliszczy na których tli się dym

Nie chcieć pamiętać to takie proste
Można się przecież nie obudzić
W ramionach nocy raz pozostać
I więcej życiem się nie łudzić


Hain

Średnia ocena: - Kategoria: Życie Data dodania 2018-08-08 21:48
Komentarz autora:
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < Hain < wiersze >
nuel | 2018-08-08 22:33 |
Brak znaków diakrytycznych, masa błędów językowych. Czysty analfabetyzm.
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się