Wszystko. Nic.

Wszystko co miało sens, już dawno zniknęło,
nie potrafię płakać, bo nie mam już łez,
ból wydrążył we mnie szczelinę, w którą wpadają uczucia,
jeśli mnie zobaczysz to uciekaj- nie chcesz ich poznać,

Jestem zbyt spokojna na zawał, czy kres, czy koniec świata,
nie potrafię znaleźć drogi, która ukoiłaby mój ból,
wszystko co poznałam stało się normalne i nijakie,
wszystko co pokochałam stało się ulotne i bolesne,

Jeśli mogę wybrać,
To nie chcę wyboru,
Chcę w końcu poczuć ulgę,
Chcę w końcu przestać płonąć

Moje słabe myśli które wszystkich krzywdzą,
Albo tylko krzywdzą Ciebie, bo nie mam nikogo innego
Przepraszam ze jestem nieempatycznym zalążkiem
zła, które kiedyś mnie pogrąży i zatracę się w końcu świata,
ale jeszcze nie teraz, nie dziś.


Aleksandra Nunx Szaja

Średnia ocena: - Kategoria: Życie Data dodania 2018-05-17 20:31
Komentarz autora: dawno mnie tu nie było
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < Nunx < wiersze >
Nunx | 2018-05-18 09:06 |
Bosze nie karm juz TROLLA.
nuel | 2018-05-18 08:19 |
Tak,mojego. Bosze uchowaj AŁTORKĘ.
Nunx | 2018-05-17 21:32 |
Twojego? Cóż za zaszczyt :P
nuel | 2018-05-17 21:05 |
Bosze. Do pamiętniczka
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się