Skrzydła cienia

noc księżyc i obfitość gwiazd
nieuchwytny kształt kota między sztachetami
zakłóca spokój – bezwstydnie poluje zajęty wyłącznie sobą

rozpstrzestrzenia się cień zamyka mnie w bezmiarze ciemności
spojrzenie pada na opadłe liście
w srebrnej poświacie skorupa orzecha i pestka wiśni

jesień życia boli jak niezagojona blizna
obawa przed nieznanym okalecza myśli
rośnie zagubienie – strach skacze po obłokach
nawołuje do czegoś do czego nie ma dotarcia

wrzask – wewnętrzny wrzask – daje poczucie
zaprzyjaźnienia się z samym sobą
prześladują obrazy z przeszłości
skaczą wessane w miniony czas

czasami w iskierce snu grają świerszcze kumkają żaby
obnażam ciało czuję objęcie ciasne i gorące
uśmiecham się łakomie wciągam dawny zapach szczęścia
wzywam dobre duchy abym na powrót zaistniała

noc – wchodzę w opadłe liście
gubię w mroku skorupę orzecha i pestkę wiśni
całą sobą czuję jak kurczy się to na co się nie godzę

skrzydła cienia wżerają się w serce
w nich niepokój podobny do użądlenia osy


Irena

Średnia ocena: 9
Kategoria: Inne Data dodania 2017-12-17 22:10
Komentarz autora:
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < Irena > < wiersze >
Katowicki_Pierrot | 2017-12-20 02:12 |
Całość choć bardzo obrazowa to niestety zbyt przegadana, przez co czytelnik gubi wątek, tkwiąc przytłoczony nadmiarem waty słownej, pozdrawiam
Ziela | 2017-12-18 10:48 |
Porządny. Doceniam długość. Obrazowy, metaforyczny…
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się