Człowiek i Wilk

Jak wiele w nas mieści się zawiści
Pomyśleć tylko ile cierpienia
Ile w zdaniach słów nienawiści
Ile nas kolców w język uwiera

Człowiek od wieków człowiekowi wilkiem
A wilk tymczasem nauczył się śpiewać
I wyć z zachwytu lecz gdy trzeba milknie
Człowiek nie milczy woli żal rozsiewać

I usiadł w końcu chłopiec obok wilka
W takiej sytuacji nic już go nie czeka
Zamienili razem może ze słów kilka
Oswoił chłopiec wilka a wilk człowieka.


Bezimienni

Średnia ocena: 10
Kategoria: Życie Data dodania 2017-10-22 00:35
Komentarz autora:
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < Bezimienni < wiersze >
Ja2 | 2017-10-22 08:39 |
Niby temat znany, ale jednak puenta przyjemnie zaskakuje.
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się