najgłębsza studnia trwogi przelewa się twym strachem stanęłaś swoim ja w głębokim niebycie istniejesz bo oddychasz próbujesz zanieistnieć w bezruchu uczuć twe oczy zastaję beztchnieniem spojrzenia próbujesz uciekać jestem tu ku tobie dłoń pewnie wyciągam
marczer
