ZAPOMNIENIE

Pośród drzew starych,
za szarym murem,
gdzie rzędy krzyży
kładą swe cienie,
maleńki wzgórek
ledwie widoczny
porosły trawą
i zapomnieniem.

Kto tu spoczywa
tak opuszczony,
że jego dzieje
przez czas zatarte?
Tylko mu pieśni
nuci świerszcz grajek,
on jeden wiernie
trzyma tu wartę.

Żadne światełko
nie rzuca blasku
na potrzaskaną
płytę kamienną,
cmentarnych zniczy
łuna pod księżyc
niesie się smugą,
a tutaj ciemno.

zuza