Sparaliżowany oddech utkn±ł
między lewym płucem a oskrzelem,
uton±ł w żalu z pękniętego serca
z pustkami słów i bezimiennym polem...
...trudów, tak wyżynnych w swej istocie,
tak ubogich i naiwnych na tym ¶wiecie
banałów, absurdów, grzechów i brzydkich ludzi
co wiosłuj± przez ten bezmiar w orzechowej łodzi.
Piękno w sztuce to prawda połączona z wyrażaniem odebranym na uczucia autora. Rzeczywistość jest częścią sztuki, uczucie zawarte w wersach uzupełnia ją.
Przytulić wiersz bezimiennym uczuciem, acz jakże znanym ;) Pozdrawiam
