Żyć będziemy aż po kres ...

zamknę cię w szkatułce
mojej wyobraźni
taka uległą jaką
sobie wymarzyłem
i taką wstydliwie piękną
jak nieśmiałe dzieciństwo

będę cię karmił
moimi pragnieniami
a kryształki rosy
zebranej z płatków
niezapominajek
służyć będę
za upojny eliksir

żyć będziemy sobą
w pełni wolności
jak wilcze stado
i poznaniu rozkoszy
doskonałej aż po kres
snu mojego

topor