Długością zmierzchu odmierzam odwrotnie proporcjonalne sny w krainie gdzie świt bywa intruzem brakuje czasu na analizę powierzchowności uczuć oddalam od siebie wrażliwość zamkniętą w łupinie orzecha odgryzam efektowne ozdobniki nierytmicznie dławiące się spokojem skąpana w konwulsjach resztkami sił podaję dłoń Charonowi
Marta Nechbet
