Kropelki białego złota,
Niczym erozyjne Łęski wodospadu,
Stukają w moje serduszko,
I szukają tam mego śladu,
Lecz serduszko głuchym odgłosem,
Odpowiada że w rozbłysku dusza tego serduszka rozkochana,
I nie pókaj już tam więcej żadna duszo zabłonkana,
Bo brama megos serca juz obwarowana,
